Bilans rzezi
Żydów w przeważającej większości mordowano, ale zdarzały się wyjątki. Niektórzy ocalili życie dzięki przejściu na prawosławie. Żydzi masowo uciekali do Polski, Mołdawii, Siedmiogrodu, Czech i na Morawy. Szacuje się, że z Ukrainy uciekło w sumie około 8 tysięcy Żydów. Ogólnie w województwach Ukrainy uratowało się około 20 tysięcy żydowskich mieszkańców. Ugoda zborowska zakazywała Żydom pobytu na Kijowszczyźnie, co spowodowało, że dekadę po powstaniu nie istniała tam żadna społeczność żydowska. Wszystkich wymordowano lub też uciekli. Czystka etniczna była całkowita. Celem Chmielnickiego było wyzwolenie spod władzy Rzeczpospolitej nie tylko Ukrainy, ale także Rusi Czerwonej. Zależało mu też na zdobyciu Lwowa, jednak miasto obroniło się i nie wydało miejscowych Żydów. Straty poniesione przez naród żydowski w czasie powstania Chmielnickiego były tak dotkliwe, że na Wołyniu wnieśli jedną czwartą podatków w porównaniu z okresem przed powstaniem. Haracz, który miano zapłacić Tatarom pod zaborem, został sfinansowany z 20 poborów Żydowskich.
Kolejnym aktem katastrofy, która spadła na Rzeczpospolita w połowie XVII wieku, był najazd szwedzki. Jak zwykle szybko znaleziono winnych klęski i wymierzono sprawiedliwość. Kozłem ofiarnym stali się Arianie i Żydzi. Oskarżono ich, że jako niekatolicy wspomagali luterańskich Szwedów. Z reguły jednak najeźdźcy traktowali Żydów i Arian jak ludność kraju podbitego. Bezwzględnie grabili ich mienie i dopuszczali się mordów. Na pierwszy ogień wystawiono Żydów sandomierskich. Jednakże nie był to wyjątek. Podkomendni Czarnieckiego podobnie potraktowali ich współbraci z Wielkopolski. W Kowalu z rozkazu Czarnieckiego wymordowano sta żydowskich rodzin. Rozbojom i mordom towarzyszyły antyżydowskie tumulty ludności cywilnej. W 1656 roku doszło do nich miedzy innymi w Krakowie, gdzie aktywnością wykazali się studenci Akademii Krakowskiej. W krotce do nagonki na Żydów dołączyli nawet Arianie, których również prześladowano jako szwedzkich sprzymierzeńców. Żądali oni wygnania Żydów. Ta ordynarna próba odwrócenia od siebie uwagi jednak na niewiele się zdała.
Okoliczni Żydzi zaczęli uciekać na zachód. Poruszali się z miejsca na miejsce, po miastach i wsiach, śpiąc na ulicach. Według Honowera ich los był tragiczny. Kozacy wymordowali wszystkich, w tym około 1100 Żydów. Nie powiódł się nawet uważany za najlepszy plan schronienia się w Dubnie. Kozacy dotarli tam także.