Władze sudanu
Władze Sudanu trwające od dawna trwające "zamieszki" tłumaczyły za każdym razem charakterem koczowniczych Nomadów oraz odwiecznymi najazdami zbrojnymi mieszkańców północy na południe kraju, jednak skala obecnego konfliktu wybiega zbyt daleko poza ramy sąsiedzkich niesnasek. Również politycy próbowali uspokajać opinię publiczną, zapewniając iż pokój zawarty pomiędzy powstańcami z południa (wyznawcy chrześcijaństwa oraz animizmu) a rządem, który otwarcie propaguje islam i faworyzuje muzułmanów, przyniesie wreszcie stabilizację w tym rejonie. Niestety, wymuszone porozumienie zawarte zostało bezprawnie, bo bez udziału przedstawicieli zachodniej prowincji Sudanu - Darfuru, przez co ziemia ta stała się wkrótce terenem szczególnej wagi, który to teren obie strony konfliktu gorąco pragną przyłączyć po prawdopodobnej secesji. Jednak aby to uczynić, strony konfliktu musiałyby doprowadzić do możliwie największego ujednolicenia etniczno-religijnego żyjących tam ludzi. Dlatego właśnie w trwającej od lutego 2003 roku wojnie, poza działaniami typowo militarnymi, stosuje się masowo przesiedlenia ludności. Wypędzeni to w znacznej mierze kobiety i dzieci, gdyż większość mężczyzn już zginęła podczas zbrojnych najazdów rządowej milicji na zamieszkałe przez ludność cywilną wioski.
Susza była w Afryce wielokrotnie powodem gwałtownych zmian zachodzących w środowisku naturalnym i skutkujących wybuchami różnych konfliktów. Długotrwała susza, jaka miała miejsce w latach 80-tych XX wieku, wywołała w krajach Sahelu całą serię zmian, które bardzo ciężko dotknęły wiele milionów ludzi. Darfur ucierpiał najbardziej z powodu suszy, jaka nawiedziła cały Sudan. Saharyjskie wiatry zwiewały piasek na do tej pory żyzne stoki wzgórz, zaś podczas pory deszczowej spływająca woda wymywała gleby aluwialne zalegające wzdłuż dolin wadi. Nagle zubożali wieśniacy, którzy wcześniej gościli na swej ziemi nomadów z ich dużymi stadami wielbłądów, teraz nagle zaczęli uniemożliwiać nomadom dostęp do żyznych pastwisk oraz studni z wodą. W latach 1983-1984 nie spadła na Sudan nawet jedna kropla deszczu. Po tej wielkiej suszy zjawił się równie wielki głód, który pochłonął ponad 95 tysięcy ofiar spośród całej populacji liczącej wtedy 3,1 miliona ludzi. Głód bardzo poważnie nadwerężył całą strukturę społeczną Darfuru. Relacje pomiędzy osiadłymi ludami rolniczymi a chociażby pasterskimi koczownikami (mającymi przecież tak odmienne sposoby życia) są zwykle skomplikowane i balansują pomiędzy wrogością a solidarnością.